Obcy atakują! (vol 2)

Ostateczny i kolejny dowód, że ja nie mogę nigdzie samotnie stać/siedzieć/cokolwiek.
Tym razem na plantach (też w okolicy Galerii Krakowskiej), siedząc na ławce zostałam zaczepiona przez jakiegoś menelowatego, rzekomego Włocha, mieszkającego w Paryżu. Nie mogę powiedzieć, był uprzejmy i kulturalny, choć jego angielski przypominał angielszczyznę francuza, jeśli ktoś rozumie porównanie.
Nie wiem dlaczego dałam się wciągnąć w rozmowę. Na początku byłam przekonana, że chce zapytać o drogę, dajmy na to... na dworzec. Potem wypytał o parę rzeczy (tradycyjnie: "Do you have a boyfriend?") i koniecznie chciał dać mi swoje namiary, jednocześnie prosząc o zdjęcie. Tak, jasssne, niech pan sobie urządzi mały ołtarzyk i składa mi ofiary całopalne.
Jak najszybciej oddaliłam się z niebezpiecznego terenu, w nadziei, że już nic gorszego mnie nie spotka. A jednak, ktoś koniecznie chciał ze mną porozmawiać, tym razem na tematy wiary.

"Czy wie pani, że Jezus przygotowuje się do objęcia władzy nad światem? Tak pisze w biblii!"

Tak, oczywiście, o ile zdąży przede mną (pomijam błędy językowe). Świadkowie Jehowy odnajdą Cię wszędzie! Mwahaha.

Taaak, to był uroczy dzień. W międzyczasie, tak zwanym, stałam się ulubienicą babć i informatorem tramwajowym.
Czy ja mam na czole napisane "chętnie z Tobą porozmawiam"?

A z innej beczki, pracy jak nie miałam, tak nie mam.